Dit is mijn vijftiende poging iets te schrijven over het oeuvre van Bram van Velde. Zodra ik denk dat ik lekker op weg ben met mijn verhaal, lees ik het terug en merk dat wat ik ook opschrijf, niets de lading dekt van wat ik ervaar bij een van zijn werken. De uitspraak van Bram van Velde; ‘Woorden zijn niets, niets dan lawaai. Je moet ze hevig wantrouwen’, is een uitspraak die mij al meer dan vijfentwintig jaar achtervolgd. En elke keer raak ik in verwarring. Sommige mensen drukken een stempel op je leven. Ook al heb je ze nooit ontmoet. Daar waar Pollock schilderde vanuit de materie, Picasso vanuit zijn gedrevenheid en Mondriaan vanuit de constructie, schilderde Van Velde vanuit zijn emotie. En ondanks dat er weinig visuele aanknopingspunten in zijn werk aanwezig zijn, zie je dat de werken ‘kloppen’. Je ervaart de ‘ruimtelijkheid’ van een werk door de opzet en het kleurgebruik. Maar ook ervaar je de onmacht, de teleurstelling en de tekortkoming van de schilder. Bram is geen schilder voor de massa. En zijn werk wordt vooral onder kunstenaars gewaardeerd. Om toegang te krijgen tot zijn werk, kan je je niet beroepen op kennis, tastbaarheid of herkenning, maar op iets wat veel dieper in jezelf verstopt zit. Hierdoor is de kloof tussen toeschouwer en werk groot. Het gevoel dat Bram zijn werken niet voor het publiek maakte is terecht. Hij schilderde puur voor zichzelf, om vertrouwen, inzicht en zekerheid te verkrijgen. Door zijn manier van werken en denken zonderde hij zich af van de maatschappij en van de kunstwereld. Met als gevolg dat internationale erkenning lang op zich liet wachten. Bram van Velde is een schilder pur sang.

This is my fifteenth attempt to write something about the oeuvre of Bram van Velde. As soon as I think I am on my way with my story, I read it back and notice that whatever I write down, nothing covers the load of what I experience in one of his works. The statement of Bram van Velde; “Words are nothing, nothing but noise. You have to distrust them severely,” is a statement that has haunted me for more than twenty-five years. And every time I get confused. Some people put a stamp on your life. Even though you have never met them. Where Pollock painted from the material, Picasso from his passion and Mondriaan from the construction, Van Velde painted from his emotion. And although there are few visual points of reference in his work, you feel that the works are ‘good’. You experience the ‘spaciousness’ of a work through the design and use of color. But you also experience the impotence, the disappointment and the shortcoming of the painter. Bram is not a painter for the masses. And his work is particularly appreciated by artists. In order to gain access to his work, you can not rely on knowledge, tangibility or recognition, but on something much more hidden in yourself. As a result, the gap between viewer and work is large. The feeling that Bram did not make his works to the public is justified. He painted purely for himself, to gain trust, insight and certainty. Because of his way of working and thinking he separated himself from society and from the art world. As a result, international recognition took a long time. Bram van Velde is a painter pur sang.