Vroeg in de twintigste eeuw waren het de kubisten en futuristen die gefascineerd door de industriele revolutie onderdelen van machines gebruikten om te komen tot stille getuigen van de moderne tijd waarin ze leefden. Konrad Klapheck, geboren in 1935, groeit op in een gezin waarin kunst een centrale rol speelt. Zijn biologische vader stierf toen Konrad vier jaar oud was. Zijn tweede vader en zijn moeder waren beide kunsthistoricus. Als kind was hij al gefascineerd door alledaagse voorwerpen als typemachines en elektrische apparaten. Apparaten die door mensen zijn ontworpen, maar door machines zijn gemaakt en waarvan de werking niet aan de buitenkant te zien is. Strijkijzers, typemachines, fietsen, allen passeren de revue. De humor waarmee hij zijn objecten plaatst en de relaties die hij legt tussen het object en de menselijke emoties doen denken aan de werken van Man Ray en Duchamp. De hoek waarin de objecten op het doek zijn geplaatst is van essentieel belang. Mathematisch positioneert Klapheck bijvoorbeeld een typemachine op het doek in een hoek van 45 graden en gebruikt het kikkerperspectief om het object te dramatiseren. Door het object te isoleren wordt het menselijk en toont het de eenzaamheid van het individu aan. Door het weglaten van essentiele onderdelen voor de werking van het voorwerp ontkent hij de functie van het object. In bovenstaand werk zien we de hoorn van een telefoon liggend op zijn rug, het koord afgesneden van de telefoon. Het is een hommage aan de in 1981 overleden Aime Maeght. De fijnschilder creeert een werkelijkheid waarin het object verheven wordt tot icoon van de moderne tijd. Zijn werken dragen regelmatig politieke of filosofische boodschappen mee die vooral aan het licht komen in de titel van een werk. Zo staat de hoorn van de telefoon liggend op de zitting van een stoel in het werk  ‘Die kapitulation’, voor de capitulatie van de Duitsers in 1945 en gaan de werken over de typemachine genaamd ‘Die Wille zur Macht’ over het gelijknamige boek ‘The will to power’ van Friedrich Nietsche. Dit laatste concept is de idee waaruit zijn werk ontstaat. Het werk van Klapheck wordt geschaard onder de stroming Pop-Art, maar sluit beter aan bij het werk van Duchamp en Man Ray.

Early in the twentieth century, it was the cubists and futurists who were fascinated by the industrial revolution, using parts of machines to be to silent witnesses of the modern age in which people lived. Konrad Klapheck, born in 1935, grows up in a family in which art played a central role. His biological father died when Konrad was four years old. His second father and his mother were both art historians. As a child he was already fascinated by everyday objects such as typewriters and electrical appliances. Devices designed by people but manufactured by machines and whose function can not be seen on the outside. Irons, typewriters, bicycles, all pass by. The humor with which he places his objects and the relation between the object and human emotion are reminiscent of the works of Man Ray and Duchamp. The angle in which the objects are placed on the canvas is essential. Mathematically, for example, Klapheck positions a typewriter on the canvas at a 45-degree angle and uses the frog perspective to dramatize the object. By isolating the object it becomes human and demonstrates the loneliness of the individual. By omitting essential parts for the operation of the object, he denies the function of that object. In the above work we see the telephone receiver lying on its back, the cord is cut off from the telephone. It is a homage to Aime Maeght who died in 1981. The fine painter creates a reality in which the object is elevated to an icon of modern times. His works regularly carry political or philosophical messages that mainly come to light in the title of a work. For example, the telephone receiver is lying on the seat of a chair in the work ‘Die kapitulation’, stands for the capitulation of the Germans in 1945 and the works on the typewriter called ‘Die Wille zur Macht’ talk about the book of the same name ‘The will to powe’  by Friedrich Nietsche. This last concept is the idea from which his work originates. The work of Klapheck is grouped under the Pop-Art movement, but fits in better with the work of Duchamp and Man Ray.